Zwerfkittens * 03-07-2007

Vandaag kregen we een belletje van mensen, die ons steunen met vanalles. We hebben een tijdje geleden bij hun een wilde kater met de naam Swiebertje (waar ze voor zorgen), weer teruggezet na een onderzoek en behandeling bij dierenkliniek De Waard. Nu belden ze ons met een lokatie van wilde kittens en een moederpoes. We vroegen ons al af waar je ze in hemelsnaam moest zoeken. Er werd alleen gezegd, dat er bij de manege zwerfkatten waren. Het is een tamelijk onoverzichtelijk en groot terrein, waar ze rondlopen met dito schuilmogelijkheden in de omgeving. Ad had ze ook al zien rondlopen in de buurt en zei al tegen zijn zus, dat het nu tijd was om ze te vangen. We weten nu eindelijk de locatie van het nestje kittens dmv. observatie van Anie (geen spelfout !). De donkere wolken pakten zich uiteraard weer samen toen we onderweg gingen naar de bewuste plaats. Gelukkig stond de westenwind net iets af van waar we moesten zijn, maar er zat nog genoeg in het verschiet. Haast was dus geboden om niet weer kletsnat geregend te worden in deze fantastische Nederlandse zomer. Nel heeft de vangkooien op/ingesteld en op aanraden van Anie achter de containergebouwtjes gezet. We zouden later wel weer terugkomen als ze ons had gebeld. Inderdaad een tijdje later ging de telefoon met de heuglijke mededeling van de vangst van alvast 2 van de drie kittens ! We waren thuis toch al klaar met eten en gingen met dwangkooien gauw naar de "kittenplek". Met wat beleid hebben we de 2 onwennige kittens laten overlopen in de dwangkooi om er zeker van te zijn, dat ze niet ontsnappen. Deze zo op het oog 10 weken oude kittens zijn watervlug en proberen echt alles om weg te komen, dus voorzichtigheid is geboden.

We waren net de 2 in de auto aan het brengen, toen een wit kitten met een zwart vlekje gespot werd. We zijn dus na het weer op scherp stellen van de vangkooien een eindje achteruit gegaan en heel stilletjes gaan wachten. Je weet maar nooit en al werd het erg donker boven ons, het regende net niet. De overgebleven kleine ging een keer of twee gluren bij de vangkooien en kroop weer weg onder de gebouwtjes. Ze hoorde waarschijnlijk onze aanwezigheid en vond het maar niks. Duimen maar en kort erna hoorden we een klep dicht vallen ! Hebbes, ook deze derde gevangen voordat de onweersbui los barstte. Nu nog proberen om de moederpoes te vangen voor sterilisatie, anders zitten we in de nabije toekomst met weer (veel meer) kittens. Voorlopig kunnen we zeggen, dat met goede hulp van Anie en Ad in ieder geval de kittens hopelijk nog een kans kunnen krijgen (na socialisatie) om later geplaatst te kunnen worden in een gezin. Heel veel dank dus aan deze twee inwoners van Oud-Alblas voor hun onschatbare hulp (oa.) met deze vangaktie. Op de weg terug keken we naar de stortbuien boven Bleskensgraaf en er verscheen zowaar een mooi stukje regenboog in het valse licht boven de groene weilanden. Een mooi einde van deze vangstaktie in Oud-Alblas en we waren nu eens niet natgeregend deze "zomer".

De kittens uit Oud-Alblas op YouTube:

Vakantievreugde  * 03-07-2007

Het is weer vakantietijd en weer worden we geconfronteerd met overvolle asielen. De zomer van 2007 is momenteel niet echt om over naar huis teschrijven, maar wat mensen attent maken op hun verantwoordelijkheden is niet verkeerd. Dat moeten onze collega's in Amsterdam ook gedacht hebben. Ze hebben een soort reclamespot gemaakt voor de dieren en hun welzijn. Alle lof voor dit initiatief. Althans, dat is de bedoeling hierachter; het zou niet nodig moeten zijn in de moderne tijd. Het tegendeel is waar, dus kijk even naar hun spotje op AT5. Hieronder staat (op de html-pagina) de video op ons aller YouTube:

Vluchtduif  * 03-07-2007

Elisa, die ons op zaterdag altijd helpt, vond vandaag een uitgeputte duif ergens op een hoek van een grasveldje in Nieuw-Lekkerland. Ze heeft hem mee genomen naar haar huis. De vluchtduif zag er na onderzoek zeer uitgeput en vermagerd uit. Ongeveer afgelopen weekend hebben de duivensportmensen een stel losgelaten in Frankrijk. We dachten al, dat het wel weer meldingen zou opleveren van gevonden vluchtduiven. Deze duif, die nog van dit jaar (2007) is, heeft niet geleerd om voor zichzelf voedsel te zoeken. Hij is nog eigenlijk nog veel te jong voor zo'n lange vlucht naar huis in Nederland. Misschien is hij de weg kwijtgeraakt tijdens onweersbuien onderweg en heeft hij extra energie verstookt om weer op het juiste pad te komen ? In ieder geval liep het niet goed af met deze vluchtduif; hij was dood van uitputting voor hij naar Vogelklas Karel Schot ging. De mensen waar we hem opgepikt hebben, vroegen om informatie aan de duivensport vereniging. Ze kregen te horen, dat het geen zin had om langs te gaan om te kijken. Het was duidelijk wat er dan zou gebeuren. Zet hem maar op het dak van een schuurtje en kijk maar wat er gebeurt. Doet hij dan niks, dan draai je hem zelf maar de nek om. Nou om maar kort te gaan moeten we toch zeggen, dat we dit geen sport noemen. Je loost je duiven ergens ver weg en kijkt wat er dan terug komt. Wat er niet goed aan toe is als hij terug komt, maak je gewoon dood. De rest, die je mist of niet bij de Dierenbescherming gebracht/gemeld wordt vliegt zich letterlijk dood. Men noemt zoiets duiven"sport" ? Neem dan voetbal, daar loop je zelf achter die bal aan om te scoren. Zo doe je zelf aan sport en laat je niet dieren zich de t#$%^& lopen of vliegen voor jouw lol. Misschien wat bot gezegd, maar het leven is voor deze vluchtduiven ook erg bot en kort als je mazzel hebt.

Billy de Bijtschildpad * 01-07-2007

Het is nu alweer een tijdje geleden, dat we opgebeld werden voor een vrij grote rare schildpad. Het bleek Billy de Bijtschildpad te zijn, die de wateren in de West-Alblasserwaard onveilig maakte. Het verhaal met de enige originele opnamen van de vangst staat nu eindelijk eens om makkelijk ea. te bekijken op YouTube. Hij heeft zijn eigen pagina op de website van De Kattenmand. Wie het na wil lezen met al die mooie foto's, moet even kijken onder Archief in het menu. Het vreemde van geval is, dat we een tijdje erna een email kregen van iemand over nog zo'n Bijtschildpad in.........ja, de West-Alblasserwaard. Hij heeft van een familielid in East Providence/RI (USA) eieren meegenomen en eentje daarvan is uitgekomen en later (wegens de agressie) uitgezet in de polder. Ja, het klinkt allemaal erg ongeloofwaardig, maar het is allemaal voor 911 gebeurd. Na de aanval op het World Trade Center in New York is alles veranderd. Toen kon vrijwel alles meegenomen worden, daarna niets meer. Als dus iemand ooit weer zo'n diertje ziet, dan is hij/zij gewaarschuwd. Oh ja, Billy is na de vangst met Walter Getreuer van Serpo meegegaan naar Delft. Daar woont hij voorlopig, want Serpo moet verhuizen (stedenplanning heet dat). Het blijft een leuke herinnering aan een bijzondere schildpad.

Billy's video op YouTube:

Pimpelmees * 29-06-2007

Na het wegbrengen van Lion de Anatolische Herder, werden we gebeld voor een gewonde pimpelmees op de Polderweg in Alblasserdam. Na aankomst daar hebben we de kleine vogel meegenomen om later te brengen bij Vogelklas Karel Schot in Rotterdam. We hebben hem wat bijgevoerd en even op een warme plek gezet voor transport (zoals dat heet). De kleine pimpelmees, die er wat haveloos uitzag, lijkt de verschijnselen te hebben van een aanval van een kat ? Ondanks zijn levendigheid en de zorg is hij onderweg naar het vogelasiel al overleden, jammer. We hebben ons best gedaan, maar hier is altijd de kans van het net niet lukken aanwezig. We zeggen altijd maar:"Als je niets probeert, dan komt er ook nooit iets van terecht. We houden dus gewoon vol voor de rest, die het wel redt ". Bedankjes ? Ho maar. Daar zijn het ook vogels voor; ze spreken geen Nederlands. Ze piepen hooguit een soort bedankje en dat volstaat wel, denk ik zo.

De pimpelmees opYouTube:

Grote hond in tuin * 28/29-06-2007

We werden rond 23:00 uur gebeld door de Politie Zuid Holland Zuid over een probleemhond in de Patrijsstraat in Alblasserdam. Volgens de bewoners daar maakte hij behoorlijk kabaal in de tuin, waar hij aan een (lange) ketting vastzat. Er zou zelfs sprake zijn van verwaarlozing van de grote hond volgens de mensen daar. We zijn na het afsluiten van het asiel, waar we bijna mee klaar waren, meteen een kijkje gaan nemen bij de daar wachtende agenten en medebewoners van de Patrijsstraat. Bij aankomst bleek het hondje ietwat groter dan gehoopt door ons. Het bleek een jonge Anatolische Herder te zijn, die na onderzoek ter plekke niet ondervoed bleek te zijn of totaal verwaarloosd. Hij had meer geborsteld moeten worden en kon wat meer beweging gebruiken voor zo'n forse hond, meer was niet aan de hand. De politie had de eigenaar van de haveloos uitziende woning en dito tuin die avond niet kunnen bereiken en verkeerde in twijfel of de hond verzorgd werd en door wie. De bewoners er omheen zeiden, dat er wel iemand kwam om de hond eten en drinken te geven. En ze zagen er ook mensen (kinderen ?) mee rondlopen in de buurt. Nou lijkt ons dat erg sterk, want wij hadden als volwassenen de grootste moeite om het "kolos" in bedwang te houden als hij een andere kant uit wilde. Hij kwam niet onvriendelijk over, maar was wel waakzaam in zijn eigen tuin in de donkere uurtjes van de nacht. Dit gedrag is bij Anatolische Herders normaal, omdat ze have en goed moeten beschermen. Overdag zijn ze vriendelijker tov. andere mensen, maar het zijn geen schoothondjes om het zo maar eens uit te drukken. Het zijn honden met een onafhankelijk en stevig karakter, maar indien ze goed getraind worden zijn het vriendelijke, betrouwbare grote honden. De volgende dag bleek de oorzaak van de haveloze situatie op de Patrijsstraat. De bewoners waren verhuisd en het huis schijnt inderdaad te koop te zijn. De eigenaars van de hond (hij heet Lion) hadden geen tijd meer om voor de hond te zorgen en waren al een tijdje bezig een nieuwe eigenaar te zoeken, helaas zonder gevolg.

Normaal gesproken grijpt de Dierenbescherming niet in als er geen/nauwelijks sprake is van dierenleed, maar in dit schrijnen de geval zat eigenlijk iedereen op die avond/nacht opgescheept met een blaffende hond. Er is dus juridisch sprake van een civiele problematiek en niet van dierenleed; daar zijn wij niet de juiste personen voor. Om in dit geval bij wijze van uitzondering in te springen en de hond mee te nemen op verzoek van de politie cq. de bewoners, hebben we dit maar zo opgelost. Als de hond ter plaatse was gebleven, was hij misschien weer uitgebroken (al 2 keer gebeurd) en had iedereen, behalve de eigenaar er overlast van gehad (misschien met ernstige gevolgen ?). De eigenaar heeft afstand gedaan van de hond, de rekening betaald en wij hebben Dierentehuis Louterbloemen in Dordrecht bereid gevonden om (ook bij wijze van uitzondering) in deze drukke tijd, waarin de asielen overvol zitten, de grote hond Lion op te nemen. Zo is deze vreemde situatie, zij het op een onorthodoxe wijze en met veel medewerking van collega's, toch nog tot een goed einde gekomen. Kort samengevat kun je nu zeggen, dat de politie niet opgescheept zit met een lief kijkende grote witte hond, de bewoners in de Patrijsstraat weer rustig kunnen slapen, de eigenaar weer gewoon kan werken en eigenlijk nog belangrijker - Lion de Anatolische Herder van 9 maanden, nu weer een kans krijgt ergens in Nederland een nieuw thuis te vinden. Zeer veel dank dus voor de medewerking van Dierentehuis Louterbloemen in Dordrecht om hem een nieuwe kans te geven. Als zij niet bereid waren geweest om ons (Dierenbescherming West-Alblasserwaard) en de Politie Zuid Holland Zuid ter wille te zijn, hadden wij hem weer terug moeten zetten in zijn tuin met alle gevolgen van dien. Weet u of bent u iemand, die de ruimte heeft en een mooie Anatolische Herder een nieuw huis kan geven ? Ga dan eens kijken naar Lion in het dierenasiel Louterbloemen in Dordrecht, hij is echt een mooie hond met een goed karakter. Hij heeft alle inentingen gehad en is zeer gezond; hij moet alleen nog gechipt worden, dat is alles.

Lion de Anatolische Herder op YouTube:

Cat People ? * 27-06-2007

Nastassja Kinski in één van haar meest sexy rollen is zowel verleidelijk als onschuldig als Irena en geeft de film de spanning die het verhaal nodig heeft. Malcolm McDowell is zowel griezelig als ontmoedigend als de oudere broer Paul van Irena die als een hitsige kater zijn ondergedompelde dierlijke instincten de vrije teugel geeft. John Heard, Oliver Yates, is zeer goed als de dierentuincurator en de gefrustreerde minnaar van Irena. En Irena ? Die van hem houdt, vermijdt hem om niet te worden gedwongen om hem te doden. Een bizarre film uit 1942 met een "poes" en een "kater" en in 1982 in de remake veel natuurgeweld, om het zo eens te noemen. De muziek van David Bowie was in elk geval groots, zeker door Tina Turner. Voor de fans van Tina Turner, een zeldzame opname van een tijdje geleden - klik hieronder.

Kijk op de link naar haar op YouTube:

Hond te water en een "gewonde" pad * 27-06-2007

Vandaag is Edith erop uit geweest, omdat haar zoon een zwemmende zwarte labrador in een sloot had gezien. De hond is al veel vaker een bron van ergernis geweest, waarvoor vaak nodeloos gereden moest worden. Er zit namelijk een zeer gammele schutting om zijn tuin heen op de Kalmoes, waardoor hij "ontsnapt" en dan gaat hij rondlopen of zwemmen, zoals dat type hond graag doet. Alleen kwam hij er nou weer eens niet uit door de steile kant en we zeiden al als waarschuwing, dat hij op een kwade dag gewoon verzuipt. Eens zal iemand hem toevallig niet zien en dan heb je de poppen aan het dansen (zie een soortgelijke problematiek met de hond op het Boerenpad, die echter wel schijnt op te lossen itt. dit geval). Na de "probleemhond" is Edith een gewonde pad gaan ophalen; hij had een bloedende wond op zijn kop, miste een oog en had een beschadiging aan zijn bek. Zo op het oog is dit een vreemde combinatie aan letsel bij een pad en de vindplaats is vlakbij een school aan de Lelstraat; voeg daarbij nog een opmerking van de melder, dat het weleens kinderen kunnen zijn geweest en geen reiger. Wat is de waarheid in dit geval van de gewonde pad ? We weten van kinderen, dat in sommige gevallen er een paar bij zitten met nogal rare gedragingen jegens amfibieen, zoals kikkers en padden. Ze doen er dan dieronvriendelijke dingen mee (ontleden etc.). Overbodig te zeggen, dat we bij voldoende bewijs er altijd de Politie Zuid Holland Zuid bij halen voor een p(roces) v(erbaal) om dit in de toekomst te voorkomen. De arme pad is er aan onderdoor gegaan. We zullen de buurt in het oog houden om te kijken wat de oorzaak was. (foto's zijn voorbeeldfoto's)

Gewonde waterhoen en duif op balkon * 25-06-2007

Er was bij de dierenkliniek De Waard in Alblasserdam een behoorlijk gammele waterhoen (rood snaveltje) gebracht, die men ergens gevonden had. Toen we de arme hoen op kwamen halen in de dierenkliniek, kregen we al een vaag voorgevoel. En inderdaad, de watervogel was al te ver "beschadigd" om het te kunnen redden. Het duurde bijna de spreekwoordelijke 5 minuten en het was voorbij; de waterhoen was onderweg al overleden. Soms kun je willen dat het anders kon, maar dat lukt weleens niet. In de avond vlakbij een oud bestuurslid op de Kreken in Alblasserdam een postduif (van een vlucht) opgehaald, waar de bewoners voor belden. Hij was aangetroffen op hun balkon en moet daar al een tijdje gezeten hebben (volgens hun). Dat hij niet was weggevlogen lag niet aan het feit, dat ze hem voer gaven. Bij nader onderzoek, bleek later stuwing te zijn op zijn beide pootjes (ze waren erg gezwollen). De ringen (3 !) zaten veel te strak om de pootjes heen, zodat er sprake was van obstructie in de oa. bloedvaten met een gebrekkige groei van de botjes als gevolg. Dat hij niet kon wegvliegen kwam voort uit het feit, dat zijn beide pootjes waren gebroken. De afloop van dit postduivenverhaal laat zich raden; hier is gewoon sprake van onkunde of zeg maar slordig labelen om het netjes te zeggen, schande. Op de foto hierboven kun je zien hoe het wel moet; genoeg speling om de pootjes ! (foto's zijn voorbeeldfoto's)

Uitgeputte eend en een merel * 24-06-2007

Vandaag een melding door een man, van een vrouwtjes eend die bij het Boerenpad op het gras lag. Ze werd al bekeken door een locale kat, maar die vond haar nog te levendig en liet haar verder met rust. Op ons verzoek werd er een doos opgescharreld (met handdoekje erin) waarin de eend werd gedaan in afwachting van onze komst. Het goot alweer dat het een lieve lust was. Het is moeilijk voor te stellen, dat het nu echt zomer is in Nederland. Bij aankomst kregen we al te horen van een mevrouw op de flat bij het Boerenpad, dat het erg lang duurde voor we kwamen ! We zijn druk bezette vrijwilligers, die niet alleen beestjes ophalen, maar nog veel meer andere dingen te doen hebben. Mensen, denk dus even na voordat u gaat klagen over de aankomsttijden van ons. Een pikant detail is misschien, dat in een niet nader te noemen Dierenbeschermings regio vlak bij ons niet eens gereden wordt voor vogels (gewond of niet). Hoe komen we hierbij ? We krijgen meer dan eens vragen hierover; maar we kunnen niet alles doen en zeker niet in een afdeling van iemand anders. Onze voorzitter, een groot dierenliefhebber naast haar beroep van R(egister) A(ccountant), hoorde ook eens per telefoon in "die andere" Dierenbeschermingsregio het zo dieronvriendelijke, merkwaardige antwoord:" We rijden niet voor vogels, wel voor honden en katten ed.".
Wij van de afdeling West-Alblasserwaard rijden voor alle dieren en hebben de vrouwtjes eend (zoals altijd) gebracht naar Vogelklas Karel Schot (je bent Dierenbescherming of niet ?). Een man, die een pluim verdient, bracht vandaag zelf een jonge merel naar Rotterdam om ons te ontlasten. Hij kon de moeder/vader van deze door een kat aangevallen jonge merel nergens vinden, zodat de mogelijkheid om de kleine terug te zetten was vervallen. Onze waardering is groot voor deze hulpverlening aan de vogels (in dit geval een merel), veel dank dus.

De kater in de boom * 17 t/m 23-06-2007

Ergens op zondag 17-06-2007 is kater Nemo uit de Middelweg, Nieuw-Lekkerland in de boom schuin tegenover Nissan dealer Aantjes-Hofman geklommen volgens mensen in de buurt. De eigenaresse van hem is natuurlijk komen kijken, maar kon hem niet uit de aardig hoge boom lokken. De oorzaak van de klimpartij kan een hond geweest zijn, die bedreigend op hem overkwam of hij is gewoon ergens van geschrokken en de eerste beste boom ingerend. Vaak kost het veel moeite om een kat uit een boom te krijgen, omdat ze van tak naar tak gaan klauteren. Ook de brandweer is erbij geweest om hulp te bieden (tot twee keer toe), maar zagen geen kans Nemo eruit te krijgen. Een ladderwagen lijkt vaak de meest probate oplossing om een kat in een hoge boom te vangen, maar vaak gaat dat gepaard met een slechte afloop. Ook hoorden wij onzinverhalen van een man, die kwam kijken in de regen wat we nou weer aan het doen waren ?! Een kat in een boom vindt altijd vanzelf zijn weg terug, tja. Als dat zo was, dan waren er geen brandweer verhalen over heroische heldendaden van de brandweermensen etc.. Meer dan eens probeert men de kat te vangen met een vangnet of beet te pakken in zijn/haar nekvel met als gevolg een noodsprong van de bange kat in de ruimte, weg van die "enge" persoon. Slim ? Nou nee, maar probeer dat de kat maar eens uit te leggen. Het gevolg van zo'n val is vrijwel altijd, dat de kat door de hoogte door zijn poten zakt en met de kop op de ondergrond smakt. Een gebroken kaak en eventueel gebroken schedel met hersenschudding is dan het gevolg. De kat rent meestal snel weg en dan lijkt het of hij niets heeft - enkele dagen later vinden we (of collega's) hem dan dood op een stille plek in de struiken.

In dit geval waren de buurtbewoners zelf al tevergeefs meerdere malen met de ladder omhoog geklommen, zoals de mensen uit de Venus- en Jupiterstraat. Nel (beheerder van De Kattenmand) is ook met een ladder van bewoners in de Klipperstraat omhoog geklommen om hem te overreden naar haar toe te komen; helaas ging het deze keer niet zoals in Zevenhuizen met de poes June. Het probleem was de angst van Nemo voor alle drukte om de boom heen en misschien was een rustige stille tijd een idee ? We hebben een soort elvenbankjes gemaakt om een soort wenteltrap om de boom te realiseren en die in echt Hollands k** weer aangebracht op de avond van het Middelweg Speeltuin Feest; het goot uiteraard pijpestelen, maar het trapje zat op de boom. De eerste trede was op een stokbrood afstand (om het culinair uit te drukken) en zo ging het verder rond de boom tot op een hoogte, die te bevatten was voor een bange kater. Kattenvoer neergelegd op een hoge trede en maar hopen, dat hij in de vroege ochtendstilte van de zaterdag naar beneden zou sluipen voordat het druk werd met winkelend publiek. Niks dus. Hij zat wel te kijken, maar het kwartje wilde maar niet vallen. Nel is weer gaan kijken, omdat ze net als de meeste mensen baalde dat er niets lukte. Er waren natuurlijk voorbijgangers met allerlei flauwe rotopmerkingen; eens kijken of ze later ook zoiets zeggen als hun kind in de problemen zit en ze hulp krijgen? Dan hoor je ze steen en been klagen. Terug naar Nemo de kater, die nog steeds dan weer op de laagste tak dan weer helemaal boven in de boom zat. Schijnbaar zomaar uit het niets kwam ene Ruben vd Slik uit de Klipperstraat aan Nel zijn hulp aanbieden, die bestond uit het klimmen in de boom tot waar de kater zat. Ruben heeft, zo bleek later, geen last van hoogtevrees en verdween al rap in het gebladerte op zoek naar Nemo. Met enig beleid lukte het hem Nemo te lokken en voor we het wisten hoorde Nel een soort plof. Hij viel na een week in de boom gezeten te hebben in het (gelukkig) zeer natte gras door alle regenbuien, dat enigszins meegaf. Nemo rende meteen de Klipperstraat over (net na een auto) en verdween in de Marslaan op weg naar zijn huis op de Middelweg. Achteraf ging het dus net goed, anders was het alsnog een triest en onbevredigend einde geworden.

De held van de dag ? Ruben vd. Slik, een groot kattenvriend zoals hij zelf al zei na afloop van de klimpartij in de boom. Maar we danken iedereen, die meegeholpen heeft om Nemo te redden voor hun medewerking. We zijn 's avonds nog nagegaan of hij echt thuis was en later in de avond hoorden we rond 23:30 uur van zijn eigenaresse, dat hij in de bijkeuken was gekomen. Ze had die open gelaten voor het geval hij uit de beruchte boom zou komen. Hij had zijn bakje voer totaal leeg gegeten en zag er goed uit, althans voor een 7 dagen in een boom zittende kater zonder eten of drinken. Momenteel loopt Nemo weer gezellig rond, al heeft hij een gevoelige plek ergens aan de achterkant. Daar wil hij niet aangeraakt worden; waarschijnlijk een kneuzing door de val uit de boom. Als het meezit loopt dit geval goed af itt. wat we eens hebben meegemaakt. Die poes zat 12 dagen in een schuur, voordat ze werd gevonden. Ze werd door gebrek aan voedsel blind en doof en ondanks alle zorg van dierenarts en baasje, is ze ingeslapen. Bij mensen gaat het vaak ook helemaal mis in dat soort "survival" situaties; kijk maar op de op Discovery Channel uitgezonden serie Bushcraft Survival van Ray Mears. Vaak is het erg leerzaam om wat van zijn kennis te hebben, mocht je ooit in een rot situatie komen.

Het boomkater verhaal op YouTube:

Gewonde eend en jonge kauw * 23-06-2007

Een man had een vrouwtjes eend langs de weg (Planetenlaan, Nieuw-Lekkerland) zien zitten in een wat verdoofde staat. Hij heeft de eend gauw opgepakt en zo goed als het ging verzorgd. Vandaag belde hij naar ons om hulp. Hij wilde de eend bij ons brengen in de vroege morgen, zodat we haar konden onderbrengen bij Vogelklas Karel Schot in Rotterdam. De eend zag er nog steeds wat versufd uit en was redelijk stil (voor een eend). Eenmaal bij het vogelasiel gekomen, waar Frank haar bekeek, leek het ook op een parasieteninfectie bij haar rechteroog. Misschien had ze niet alleen last van een botsing met iets tijdens het vliegen, maar heeft ze later in het water er nog een complicatie bijgekregen met waarschijnlijk verstrekkende gevolgen. Ze kwam ons veel te suf over na zo'n periode van verzorging en rust. Ook is er met deze eend een jonge kauw meegenomen, die (waarschijnlijk) ook ergens tegenaan was gevlogen met zijn pootjes. Hij kon niet goed gebruik maken van van pootjes en waggelde wat hulpeloos rond op de grond met gespreide vleugels. We kwamen hem onderweg tegen en om erger te voorkomen (opgegeten worden) hebben we hem ook in de rustige/veilige opvang gebracht van Vogelklas Karel Schot.

De gewonde eend en de jonge kauw op YouTube:

Kittens bij dierenarts * 22-06-2007

Er zijn weer een paar kittens meegegaan naar dierenarts Juch van dierenkliniek De Waard in de vestiging Neuw-Lekkerland. Het is altijd een vermakelijk gezicht om die kleine katjes te zien, zeker omdat ze vaak totaal anders reageren op gebeurtenissen om hun heen. Het is vaak een gepiep en gespeel van jewelste tijdens een onderzoek en/of entingsessie. Nu was het ook weer een speelse bedoening en soms best luidruchtig, als je daarvan kan spreken. Het geheel verliep redelijk soepel en als je interesse hebt in een impressie van de kleine meute, kun je kijken op de Aktueel Kattenmand Nieuws pagina voor hun video'tje op YouTube.

De kittens bij de dierenarts op YouTube:

Gouldamadine ! * 22-06-2007

Een mooi gekleurde kleine vogel met de soortnaam Zwartkop Gouldamadine heeft zijn thuis weer terug gevonden. Er kwam via via een telefoontje bij ons binnen, dat de zgn. tropische prachtvink van hem zou kunnen zijn. Nou blijkt prachtvink een zo onnauwkeurige en vage beschrijving te zijn als een "aspirientje", "Spa'tje rood en ga zo maar door. Dus wordt deze kleine goed omschreven als zwartkop gouldamadine, afkomstig uit Australië en dol op licht. Zo krijgt hij zijn mooie verenkleedje met de heldere kleuren. Hij woonde in Alblasserdam bij een ringmeester van de vogelvereniging Ons Genoegen; daar is hij nu weer terug. We hebben van de ringmeester even een lezing gekregen over dit type vogel (zeg maar), zodat we weer wat bij zijn met deze zeer mooie vogeltjes.

De Zwartkop Gouldamadine op YouTube:

Boerenpad kater * 20-06-2007

Een mevrouw uit Alblasserdam, die wandelde met haar hond meldde van een aanval op een kater. Haar hond had blijkbaar een in de zon liggende kater plotseling verrast en gegrepen. Normaal gebeurt zoiets niet zo gauw, want katten zijn meestal erg argwanend jegens honden en erg snel met reageren. Zoniet deze kater, die ergens in het gras in de zon lag. Zijn gebrek aan angst voor honden zou hem op een kwade dag fataal worden. De mevrouw, vergezeld door een buurvrouw, hebben op verzoek van Nel alvast gezocht naar de kater op de plek des onheils. Eerlijk gezegd is dat zeer prijzenswaardig in deze tijd, waarin men meer dan eens gewoon wegloopt van een plek "waar iets ernstigs"gebeurd is. Toen we onderweg waren kwam een telefoontje, dat ze hem niet meer konden vinden. Ze hebben toch doorgezocht en uiteindelijk een staart gezien vlakbij de waterkant, maar de kater was niet te benaderen. Hij viel uit zodra men in de buurt kwam (ondanks zijn zware verwondingen). We hebben eens rond 05:00 uur op een regenachtige morgen achter een zwaar gewonde kater aan gerend, die verlamd was aan zijn achterpoten door een aanrijding. We zagen ook nu weer zoiets gebeuren; een gewonde kat zal altijd proberen weg te kruipen van de plek des onheils. Dat was inderdaad ook nu weer het geval. Nog dank aan deze dames voor hun hulp aan ons en de kater.

We zijn zo snel mogelijk naar dierenkliniek De Waard gegaan (een eindje verderop), waar dierenarts Juch hem onderzocht heeft zodra hij er was na de lunchpauze. Het zag er niet uit als een gebroken rug, maar er was een perforatie in de buurt van de anus door een bijtwond. Er was weinig reaktie op prikkels bij de achterpoten en er was lucht gekomen in de onderbuik. Er moet ook een interne bloeding geweest zijn, al was deze niet goed te zien. Er is medicatie toegediend om de pijn te verlichten en de ontstekingsreactie te verminderen. Later op de dag belde Evelijne, de assistente, dat hij toch plotseling overleden is aan de verwondingen. Hij heeft niet zo oud kunnen worden als de leuke oudere kater op het pleintje van de dierenkliniek; daar liep Filou in een tuigje onder begeleiding van Susanne gezellig rond te kijken (zie YouTube video). Een waarschuwing is hierbij wel op zijn plaats aan eigenaren van honden. Ofschoon het hier niet gaat om vechthonden, kan zo'n incident leiden tot een melding aan de politie. Wanneer er namelijk in het verleden meer gevallen bekend zijn van een "gewone" hond, die (huis)dieren van andere mensen aanvalt kan dit leiden tot in beslagname door de politie en euthanasie van de betreffende hond. Zo'n hond wordt dan beschouwd als een gevaar voor de samenleving en dat kan dan niet getolereerd worden. Let dus beter/goed op wat uw hond doet in de losloopzones en hou hem/haar desnoods aangelijnd.

De ongelukkige kater op het Boerenpad in Alblasserdam op YouTube:

Gouldamadine ? * 20-06-2007

Een mevrouw uit de Frans Halsstraat in Alblasserdam belde over een vreemde bonk op een ruit aan de achterkant van haar huis. Ze was gaan kijken en zag een mooi gekleurde kleine vogel op haar tegels liggen. Het leek (als je snel keek) op een zeer bont gekleurde huismus, maar bij nadere beschouwing zag je al gauw iets anders. Het was duidelijk geen inheemse vogel aan de mooie bonte kleuren te zien. We hebben haar aangeraden zo snel mogelijk het kleine vogeltje voorzichtig op te rapen van de tuintegels en in een doosje (met gaatjes) te doen, voordat de kleine vogel weer "wakker" is en ervandoor gaat. Dit heeft de mevrouw dan ook meteen gedaan en het doosje uit de warme zon op een keukentafeltje gezet in afwachting van onze komst. We zijn eerst naar een spoedmelding bij het Boerenpad gegaan en toen even tussendoor naar deze vink in de Frans Halsstraat. Bij dierenkliniek De Waard kwam ik bij het vertrek assistente Evelijne tegen, die vroeg wat ik in een bakje bij me had. Ze keek even en zei toen:"He, dat is een tropische prachtvink !". Om eerlijk te zeggen stond ik (op zijn Hollands gezegd) met een bek vol tanden te kijken van zoveel kennis. Wat later bleek mee te vallen; ze hadden kortgeleden ook bij haar zus zo'n klein vogeltje gevonden en die laten zien aan de dierenwinkel beneden. Zo kwamen zij er achter hoe deze kleine vink heette. Wist u, dat deze vinkensoort onkruidzaad eet ? Weer wat opgestoken over deze aparte mooie vogelsoort, die van warmte houdt. We weten nu in ieder geval wat voor een soort vink deze kleine is, een zwartkop Gouldamadine (kijk op het artikel in Wikipedia over dit diertje).

De tropische prachtvink op YouTube:

Jonge spreeuw * 19-06-2007

Een bewoner van de Leeuwerikstraat in Alblasserdam vertelde ons van een jonge spreeuw, die maar niet op een tak in de bosjes kon blijven staan. Normaal moet je jonge vogels zoals deze spreeuw terug zetten in een boom of struik, zodat de ouders weer verder kunnen gaan met het voeren van de kleine vogel. Bij onderzoek ter plaatse kwam de oorzaak boven water van het niet kunnen blijven in een struik. Deze jonge spreeuw had zijn rechter vleugel gebroken rond het gewricht en kon zo niet zijn balans houden. Ook deze vogel zou naar Vogelklas Karel Schot gaan, maar blijkbaar was ook deze jonge spreeuw meer verzwakt dan het uiterlijk liet vermoeden. Hij heeft net als de gewonde duif de geest gegeven, jammer. Soms gebeuren deze zeer onbevredigende dingen waar we niet echt blij van worden, want we doen altijd onze uiterste best om ze te redden. Dat was ons blijkbaar niet gegund op deze zomerse dag.

De spreeuw uit de Leeuwerikstraat op YouTube:

Mazda duif * 19-06-2007

Dinsdag de 19e belde iemand van Mazda dealer Jansen aan de Edisonweg in Alblasserdam, Henry Knol, over een gewonde duif. Hij was aan komen vliegen en had blijkbaar onderweg iets geraakt. Men wist niet precies wat er gebeurt was in de garage, maar zagen de duif ineens ergens bij de garagedeur rondwaggelen. Duidelijk was een wond te zien op zijn borst; een gevolg van een onzacht kontakt met iets. We hebben uitgelegd, dat hij naar Vogelklas Karel Schot zou gaan later op de dag, want we kregen nog een melding in Alblasserdam. Het verhaal is anders verlopen, dan eerder op de dag gehoopt was. De gewonde duif heeft in de middag plotseling de geest gegeven (interne bloeding of ernstig intern letsel, dat niet te zien is van de buitenkant).

De Mazda duif op YouTube:

Zeer jonge mus * 16-06-2007

Een mevrouw uit Oud-Alblas vertelde, dat ze al sinds gisteren een jonge mus op de zolder had zien rondlopen zonder moeder of voer. Zo'n melding geeft meestal al het idee, dat het kleine vogeltje het wel niet zou kunnen redden. Ze moeten namelijk zeer regelmatig gevoerd worden om in leven te kunnen blijven. Het liefst moet dat gebeuren met meelwormen, zodat ze voldoende bouwstenen binnen krijgen voor de opbouw van hun nog kleine lijfje. Nu had deze kleine mus al bijna een etmaal geen "voer" meer gehad. Veel hoop hadden we niet op een goede afloop. Deze mevrouw had al overal in de buurt gebeld of iemend hem wilde ophalen en verzorgen, maar kreeg nul op het request. Na wat omwegen heeft ze ons gebeld in De Kattenmand en was erg blij met de geboden oplossing. Ze wilde de kleine mus meteen brengen en wist het asiel al gauw te vinden. Later in de vroege avond is hij met ons meegegaan naar Vogelklas Karel Schot in Rotterdam, waar Frank hem in ontvangst nam. Omdat er nog wat tijd tussen brengen en naar Rotterdam gaan zat, is hij ondertussen gevoerd. Eerst uit nood met kattenvoer (klinkt raar, maar dat kan) en na Pets Place Kortleve kon hij lekker wat meelwormen opeten tot zijn buikje lekker rond was. Het kattenvoer vond hij niet echt wat, maar de verse meelwormen waren overheerlijk. Dit is goed te zien op de video van de zeer jonge mus. Hij zit nu lekker aangenaam warm bij zijn soortgenoten in de couveuse bij te komen van zijn belevenissen.

De zeer jonge mus op YouTube:

Moederpoes * 16-06-2007

Er belde een man met de mededeling van een moederpoes met twee kittens in een schuurtje bij een wat oudere wijk. De kinderen begonnen al zich te hechten aan het stelletje itt. de hond, die daar ook woonde. Hij zag kans de twee kittens te vangen en bracht ze in een diepe emmer met stro naar De Kattenmand. Daar waren we blij mee, want zo scheelde dat ons weer een rit op de drukke zaterdag. Nel legde hem uit, dat ook (vooral) de moederpoes gevangen diende te worden voor sterilisatie om vermenigvuldiging te voorkomen. Nu had hij zelf al iets gemaakt, maar met enige overreding nam hij toch maar een vangkooi mee van ons met een vangpakket. En wie schetst onze verbazing; na enige tijd belde hij op, dat de moederpoes ook gevangen was. Ik stond net buiten opnamen te maken, toen er steeds meer gerommel achter mij in de lucht kwam en het aardig duister werd. Bij binnenkomst kwam ik deze actieve man tegen met de moederpoes. Net binnen, begon het te bliksemen en te hozen. Ik probeerde hem nog te bewegen om eerst zijn autoruiten en de achterklep dicht te doen, maar hij dacht dat het wel meeviel. Op de video is te zien, dat het iets meer neerslag was dan hij had verwacht - het kwam met bakken uit de hemel. De poes ? Die was lekker droog en vond het blijkbaar allemaal wel goed zo. Wij zijn ook maar even (droog) binnen gebleven, alvorens naar Pets Place Kortleve te gaan in Oud-Alblas voor kattengrit en blikjes voer etc..

De (droge) moederpoes op YouTube:

Jonge merel * 15-06-2007

Mensen op de Van Eesterensingel in Alblasserdam belden voor een jonge merel met (zo bleek later bij aankomst ter plaatse) centrale bijverschijnselen. De merel "zat" in hun tuin en maakte vreemde bewegingen met het kopje en liep met een gestoorde gang. Zoiets duidt meestal op een slagtrauma doordat ze ergens tegenaan gevlogen zijn, een zware val uit een boom of een aanval van bijvoorbeeld een kat. Deze jonge merel had geen zichtbare verwondingen, maar reageerde wel anders dan normaal. Ondanks de goede zorg vantevoren en het handhaven van een hogere temperatuur is hij toch er onderdoor gegaan, voordat hij naar Vogelklas Karel Schot kon.

Doodgereden moedereend en 10 jonge eendjes * 13-06-2007

Op de afrit naar Alblasserdam vanaf de snelweg uit de richting Sliedrecht zag Kees Stam een moedereend doodgereden worden door zijn voorganger. Op de foto is duidelijk te zien hoe hard de klap aankwam bij de eend; de foto is gemaakt in de berm, omdat het maken ervan op de afrit, vragen is om nog een ongeluk met dodelijke afloop. Stam was zo kordaat om de nog levende (1 à 2 dagen oude) eendjes naar de kant en de struiken in te jagen om erger te voorkomen. Ik moet zeggen, dat Kees iemand met verantwoordelijkheid en lef moet zijn, want zoiets doen op die afrit is geen gezellige bezigheid en buitengewoon risicovol. Veel dank dus namens ons en de eendjes. Meestal vragen we de mensen om zo snel mogelijk, dus als de kleintjes nog bij elkaar zijn, ze in een doos of iets dergelijks te doen. Als de geschrokken kleintjes namelijk gaan lopen, dan is het einde zoek. Zo ook in dit begrijpelijke geval ging het moeizaam. We waren net klaar met het uitladen van 2500 kg (!) kattengrit en hadden de aanhanger terug gebracht bij Jan de Lange, toen deze melding kwam. Ofschoon we er snel heen gegaan zijn, zag het er hopeloos uit op de locatie. Wel uiteraard de uit elkaar gereden moedereend gevonden, die midden op de linker rijstrook lag. Van de eendenkuikens echter total geen enkel spoor of geluid te horen. Er kwam nog een goedwillende reiziger met een mooie golden retriever helpen zoeken, maar dat bleek niet veel op te leveren. Enkel waren in het kroos wat sporen te zien van kortgeleden daar zwemmende eendjes of waterkippen. Tijdens het zoeken ving ik echter een zwak geluid op in de verte en dat deed me ergens aan denken. Het spoor in het kroos volgend en afgaand op het geluid kwam ik veel verderop 5 kleintjes tegen, nu duidelijk luid piepend bij elkaar in de sloot. Met gebaren naar Nel lukte het me aandacht te trekken (de GSM werd nl. niet opgenomen in het heetst van de zoektocht). Ook de autorijder met de mooie hond kwam voorzichtig naderbij om te helpen de eendenkuikens te coachen naar Nel toe en dus het schepnet. Met veel beleid en een ongezonde portie wanhoop, lukte het in ieder geval in één schep 4 kuikens eruit te halen. Een overgebleven kleine eend is altijd zeer moeizaam te pakken, omdat die in een soort stress situatie verkeert en dan vaak gaat duiken om weg te komen. Ook deze kleine eend kregen we met moeite te pakken.

We hadden er nu dus 5 van de 10 of 12, die Kees gezien had. Terwijl de gevangen eendjes luid aan het piepen waren in de groene reiskoffer, hoorden we in de struiken naast de afslag een soort echo komen van een ander groepje kleine eendjes van deze familie. Dit groepje van 4 stond onder leiding van een iets groter eendenkuiken met een geel befje en een verder bruin lijfje. Ze waren zo mogelijk nog voorzichtiger dan hun al gevangen soortgenoten. Helaas is het niet mogelijk die beestjes duidelijk temaken wat onze bedoelingen zijn, dus moet je slim zijn. Nel zette op redelijke afstand naast de struiken de groene reiskoffer neer en wachtte op een reactie. Ze kwamen aanvankelijk gauw dichterbij, maar vonden mij (Hans) in de struiken verderop geen goede optie. Een eindje verderop weer dezelfde scene en nu toekijken van een afstand. Weer kwamen ze onder leiding van de grote met de gele bef naar die groene piepende "doos" kijken met hun maatjes er in. Op de video is duidelijk te zien, hoe ze vanuit de struiken om de koffer heen lopen en rondkijken waar die enge mensen zijn. Toen ze achter de groene koffer bleven is Nel erop af geslopen en kon 2 kleintjes pakken (twee handjes maar, hé ?). Weg waren ze weer, het gepiep verdween en alleen de snelweggeluiden kon je nog horen. Ik ben maar weer gaan luisteren en bij de Shellpomp in de buurt hoorde ik weer wat gepiep, maar zag niets. De twee zaten in het hoge gras en zodra ze mij zagen renden ze naar de sloot. De kleine zonder de felgele bef kon Nel met een handige greep uit het riet plukken op de aanwijzingen van de andere oever. Ik heb zelf nog de ene kleine eend, die als enige aan de andere kant van de afrit was, uit de sloot kunnen vissen (zonder erin te vallen). We zijn toen maar zo snel als het kon naar Vogelklas Karel Schot gegaan en daar kwamen we Rens weer tegen en Tamara hielp ons met de 9 kleine eendjes naar het tijdelijke opvanghokje brengen.

Op de terugweg naar De Kattenmand en dierenkliniek De Waard hebben we toch nog even gezocht naar de overgebleven kleine met de gele bef. Tot onze verbazing zwom hij daar inderdaad nog (onderkoeld) rond; er waren in het kroos nl. andere sporen te zien van hem. Dit iets grotere eendenkuiken was duidelijk sterker en vastberadener dan de rest van zijn maatjes en haast onmogelijk om te vangen. Hij bleef wegzwemmen en duiken om aan onze hulp te ontkomen. Ik had al zo'n wrang voorgevoel toen ik eraan kwam lopen en een foto maakte van deze bijzondere kleine eend. Het was al bijna zonsondergang en we waren er zo op gebrand om alle eendjes onder te kunnen brengen in het vogelasiel. Hij dook in paniek, uitgeput en kletsnat (ze hebben nog geen vet of veren) een aantal keren onder en loerde naar ons vanuit een verborgen positie. Ik moest toen denken aan de kelpbossen in de baai van Monterey/CA, waar de seaotters lekker in liggen aan het wateroppervlak om te eten. Maar waar ze ook in vluchten (onder water) om te kunnen ontkomen aan roofvissen, die dan verstrikt raken in de kelp (soort wier). De kleine uitgeputte eend dook nog één keer onder om te vluchten, maar kwam nooit meer boven water. We hebben gewacht en gezocht in de sloot, maar er is er toch nog een eendje achtergebleven.

Verslag van de zoektocht naar de eendenkuikens op YouTube:

Thijs * 13-06-2007

We werden gebeld door tegelhandel Boer in Nieuw-Lekkerland, dat er een donkere cyperkater bij hun rondliep en met de kinderen mee naar school ging ! Aanvankelijk dachten ze, dat hij van de buren was. De buren wonen net voor de dierenkliniek De Waard (onze dierenarts) en de tegelhandel zit net naast de praktijk. Niemand wist echter van wie hij wel was. Nou had Plonie van De Kattenmand de melding opgeschreven van een vermiste donkere cyper met de naam Thijs. Als kenmerk had hij een minuscuul wit puntje op het einde van zijn staart en zwarte kussentjes op zijn pootjes. Maarja, cypers lijken soms wel erg veel op elkaar. Wij hebben toch maar even gebeld met de mensen of ze nog wilden kijken op De Kattenmand, want we waren er toch voor afsluiten na een middag eendjesvangen bij de snelweg (achter de Shellpomp). Het bleek ook nu weer, dat de eigenaars vaak meer zien dan de, zeg maar, toevallige voorbijganger. Ik zag misschien met wat fantasie een grijzig iets op de staart en luisteren naar Thijs ? Nou nee, niet echt. Maar hij was het wel degelijk; hij herkende ook duidelijk zijn blije baasjes en die reiskoffer, waar hij zo'n hekel aan heeft. Hij zit nu weer thuis op de Dorpslaan in Nieuw-Lekkerland. Kleine kanttekening aan dit eind goed al goed verhaal - hij was opgegeven bij Amivedi, had helaas (nog) geen chip en mensen zeiden, dat briefjes ophangen nooit zin heeft. Is de kat zoek, dan vind je hem nooit meer terug. Wij beleven gelukkig behoorlijk wat terug gevonden katten, al zijn er altijd wel wat spoorloos gebleven. Maar wie niet zoekt, zal ook nooit wat vinden.